0120

⬢⬢⬢

ตอนที่ 120 วิหคบาดดวงจิตร้องไห้เป็นโลหิต

—– สุสานคร่ำครวญ

หลี่หมิงก้าวเข้าสู่หุบเขาอันรกร้างแห่งนี้ ความเงียบสงบโดยรอบช่างชวนขนหัวลุก ต้นไม้ที่มืดมิดไหวเอนไปตามลม ส่งเสียงกรอบแกรบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวความลับที่ไม่มีใครรู้ ทันใดนั้น เสียงร้องของนกอันโหยหวนก็ฉีกผ่านท้องฟ้า เสียงนั้นราวกับร่ำไห้และพร่ำพรอด ราวกับเต็มไปด้วยความแค้นที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“วิหคบาดดวงจิต…” หลี่หมิงตกใจในใจ เขาเคยได้ยินเรื่องนกชนิดนี้ที่เกิดจากวิญญาณผู้ถูกฆ่าตายโดยไม่เป็นธรรม ไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงคร่ำครวญของมันที่นี่