0090

⬢⬢⬢

ตอนที่ 90 เสียงหอนแห่งซานเซียวใต้จันทรา

หลี่หมิงนวดขมับที่ปวดเมื่อย ผลักประตูห้องศิลปะออก เตรียมเก็บอุปกรณ์วาดภาพที่เหลือของวันนี้ โรงเรียนจมอยู่ในความหลับใหลไปนานแล้ว แม้แต่ลมยามค่ำก็เงียบสนิท แต่ในวินาทีที่เขาบิดสวิตช์ไฟ เสียงแหลมบาดหูก็ดังมาจากสุดปลายทางเดิน—ราวกับมีใครลากโซ่ตรวนหนักอึ้ง ค่อย ๆ ก้าวเข้ามา

ฮุยเยี่ยน? เธอหรือเปล่า? เขาเผลอตะโกนออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับ กุญแจร้อนผ่าวในฝ่ามือ แสงสีครามลอดผ่านลวดลายสัมฤทธิ์ ทอดเงาบิดเบี้ยวลงบนผนัง

เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ สุดท้ายหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน ในความมืด หลี่หมิงเห็นเงาดำก้อนหนึ่งขดตัวอยู่บนขอบหน้าต่าง แสงจันทร์วาดโครงร่างมหึมาของมัน—ขนดำสนิท กรงเล็บคมกริบ และขาเดียวที่ผิดแปลกจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป

ซานเซียว

คำนี้ผุดขึ้นในสมองทันที ลำคอเขาแน่น ในตำนาน สิ่งมีชีวิตชนิดนี้มีพลังมหาศาล สามารถฉีกเสือดาวได้ แต่กลับมีเพียงขาเดียว ทว่าวิ่งได้เร็วกว่าเสือดาวเสียอีก

และในยามนี้ สิ่งนี้กำลังจ้องเขาเขม็ง

—ขาเดียววิ่งคลั่ง

ซานเซียวพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า หลี่หมิงยกกุญแจสัมฤทธิ์ขึ้นกันโดยสัญชาตญาณ แต่กลับเห็นอสูรตนนั้นยื่นกรงเล็บออกมา คว้าใส่กุญแจอย่างแรง!