0039

⬢⬢⬢

ตอนที่ 39 ตราประทับแห่งห้วงเหว

——เปลวเพลิงครามและแสงทมิฬเกี่ยวพันกัน เจตจำนงแห่งการเผาไหม้และเจตจำนงแห่งการกลืนกินปะทะกันระหว่างฟ้าและดิน รอยแยกที่แตกออกเปรียบดั่งบาดแผลของโลก ขณะที่เจตจำนงแห่งห้วงเหวกำลังตื่นขึ้นทีละน้อย

แดนวิญญาณไม่อาจคงสภาพเดิมไว้ได้อีกต่อไป รอยแยกบนท้องฟ้าถูกแรงกระแทกสองชั้นทั้งความมืดและเพลิงฉีกกระชากให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น ราวกับปากมหึมาอันไร้ที่สิ้นสุดที่กำลังกลืนกินฟ้าและดิน กลิ่นอายสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกราวกับสายน้ำขึ้นลง ที่ใดที่มันผ่านไป ผืนดินก็กลายเป็นความว่างเปล่า อากาศถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าธุลี รอยร้าวบนผืนดินแผ่ขยายไม่หยุด กลืนกินเงาสุดท้ายของร้อยภูตผี พวกมันส่งเสียงคำรามอย่างสิ้นหวัง พยายามหนีจากการสัมผัสแห่งห้วงเหว แต่ท้ายที่สุดก็หนีชะตากรรมไม่พ้น