0020

⬢⬢⬢

ตอนที่ 20 พู่กันแห่งบทสุดท้าย

ในความว่างเปล่าที่เด็กหนุ่มคุกเข่าลง ภาพทั้งหมดเริ่มหดตัวลงทีละน้อย ราวกับดวงดาวที่ค่อย ๆ ยุบตัวในกระแสธารกาลเวลา เมืองที่ลุกไหม้ อาคารเรียนที่ถล่มลง ใบหน้าของอาจารย์หลินและหลี่หมิง แม้กระทั่งจิตสำนึกของผู้เฝ้ามองและเค้าโครงอันเลือนรางของผู้ถักทอรอยแยก ล้วนหมุนวนอยู่รอบตัวเด็กหนุ่ม ความเร็วในการหมุนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะบดขยี้จิตสำนึกของเขาให้แหลกเป็นผุยผง

แล้วในใจกลางวังวนอันไม่สิ้นสุดนี้ ภาพใหม่ภาพหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ภาพนั้นชัดเจนยิ่งนัก ในภาพมีเด็กหนุ่มยืนอยู่ในซากปรักหักพังแห่งกาลเวลาอันร้างเปล่า มือของเขาถือพู่กัน ด้านหลังคือเงาสะท้อนราวกับต้นไม้เหี่ยวแห้ง แววตาของเด็กหนุ่มในภาพซับซ้อน เย็นชา และแฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังอันลึกซึ้ง—นี่คือรูปลักษณ์ในปัจจุบันของตัวเขาเอง

“ภาพนี้…” เด็กหนุ่มพึมพำ รูม่านตาหดเล็กลงราวกับรับรู้ถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง “นี่คือ… จุดจบของฉัน? ฉันคือจุดสิ้นสุด?”