0013

⬢⬢⬢

ตอนที่ 13 เงาสะท้อนแห่งเวลา

หลี่หมิงยืนอยู่ในซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา ก้นสระแห่งนี้ไม่ใช่ความสับสนวุ่นวายอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกหักและความว่างเปล่า ทั้งพื้นที่ราวกับทะเลแห่งกาลเวลาที่แตกสลาย

เขาก้มมองมือของตัวเอง หรือพูดให้ถูกคือ เขาคิดว่านี่คือมือของเขา แต่พอเขาจะกำมืออีกครั้ง มือของเขากลับเริ่มร่วงหล่นเหมือนเถ้าธุลีกลางสายลม กลายเป็นเศษเสี้ยวกระจัดกระจายลอยฟุ้ง

ฉันทำสำเร็จแล้ว... ใช่ไหม? เขาพึมพำเบา ๆ

ดวงตาวังวนใต้สระระเบิดแตกกระจายจนหมดสิ้น น้ำในสระไม่มีอยู่อีกต่อไป ผีน้ำทั้งหมดสลายไปแล้ว เสียงกระซิบสุดท้ายของพวกมันผุดขึ้นในใจเขาพร้อมกับน้ำที่แห้งเหือด—เจ้าเป็นอิสระแล้ว แต่เจ้าจะไม่มีวันสลัดพ้นเงาสะท้อนของตัวเอง...