0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 พู่กันกระดูกมนุษย์

หลี่หมิงอาเจียนเป็นครั้งที่สามหน้าประตูห้องศิลปะ

ของเหลวสีดำข้นหนืดไหลซึมไปตามร่องกระเบื้อง ก่อตัวเป็นรูปตราประจำโรงเรียนที่กำลังลุกไหม้บนพื้น ขมับของเขาเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง ในหูมีเสียงเหมือนเล็บขูดโลหะดังก้องอยู่ตลอดเวลา นั่นคือจังหวะแห่งความตายที่ซูหว่านฉิงใช้ข้อนิ้วกระดูกเคาะกระดานดำ

มือเธอสั่น เสียงของเด็กสาวดังมาจากด้านหลังจานสี ร่างกายของเธอโปร่งใสจนมองทะลุได้ มีเพียงดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่จับตัวเป็นรูปร่าง เพราะเธอรู้ว่าเธอกำลังลบหลู่ของศักดิ์สิทธิ์