กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 995 เสียงแตกร้าว นี่คือความแปรผันอย่างนั้นหรือ
ความมืด
ความมืดไร้ที่สิ้นสุด
เสี่ยวเลิ่งรู้สึกราวกับตัวเองเป็นใบไม้ร่วง ล่องลอยอยู่ในห้วงว่างเปล่าที่แม้แต่เวลาก็ไม่มีอยู่
ปีกทั้งหกของเธอหักไปหลายคู่ เลือดสีคล้ำค่อย ๆ ซึมออกจากรอยขาดของปีก
“แค่ก…”
เธอกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ทันทีที่กฎแห่งความทะนงตนสัมผัสความมืดผืนนี้ มันก็ถูกบีบอัดและแยกสลาย
ไม่ใช่เพราะความทะนงตนของเธอไม่บริสุทธิ์พอ
แต่เป็นเพราะกฎของฟ้าดินแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ “ความทะนงตน” มีอยู่