กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 951 เจ็ดบาปที่เหลือ
คนที่สองเดินออกมาคือหญิงสาวร่างสูง
เธอสวมกระโปรงยาวสีเขียวหมึกที่ตัดเย็บเข้ารูปอย่างพอดี เอวคาดโซ่เงินเส้นหนึ่ง
บนโซ่แขวนกระจกบานเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ
เครื่องหน้าประณีตคมกริบ มุมปากมีรอยยิ้มเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่เชิงประดับอยู่เสมอ
รอยยิ้มนั้นซ่อนแววพินิจพิเคราะห์ที่ทำให้คนรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
บาปแห่งความริษยา ทุกคนเรียกเธอว่าเสี่ยวหนิง
เธอเดินมาข้างเสี่ยวเลิ่ง มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นมองไปยังขอบฟ้า มุมปากยกสูงขึ้นอีกหลายส่วน
“เสี่ยวเสวี่ยโชคดีจริง ๆ แค่ออกไปข้างนอกแป๊บเดียว ก็เจอของหอมหวานที่สุดในยุคนี้เข้าให้”