กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 740 คนอ่อนแอแบบนั้น ฉันกินไปนานแล้ว
จางผิงอัน
ชายที่ผอมราวกับไม้ไผ่ มีขอบตาดำคล้ำที่ไม่มีวันจางหาย
ชายที่ดูเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มอยู่เสมอ แต่กลับทำภารกิจซับซ้อนที่สุดสำเร็จได้
ชายที่เติบโตมาในเขตโคมแดง เป็นเด็กกำพร้าที่กลัวตายที่สุด ขี้ขลาดที่สุด และรู้จักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียที่สุด
วีรบุรุษที่พุ่งเข้าไปในรอยแยกเป็นคนสุดท้าย เพื่อช่วยเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน…
เจ้าโลหิตฉวยโอกาสนี้เชื่อมท่อนบนกับท่อนล่างกลับเข้าด้วยกันได้ในที่สุด
เนื้อหนังขยับอย่างบ้าคลั่ง บาดแผลสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาค่อย ๆ ยืนขึ้น มองมนุษย์ตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่าเขามาก