เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 มาเล่นเกมกันเถอะ ซูอู๋จี้ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น
หลังจากก้าวเข้าไปในเมืองซากปรักหักพัง ภาพตรงหน้าก็เป็นไปตามที่ซูอู๋จี้คาดไว้
สองข้างถนนมีอาคารทรุดโทรม ผนังด่างพร้อย หน้าต่างแตกกระจาย
แต่บนถนนกลับมีผู้คนเดินขวักไขว่ ดูคล้ายใช้ชีวิตตามปกติ
ทุกคนสวมเสื้อคลุมหนาหนัก ก้มหน้าเดินอย่างเร่งรีบ ราวกับไม่รู้สึกถึงจันทร์เลือดเหนือศีรษะและแรงสะเทือนจากการต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไป
“เอ่อ...”
ซูอู๋จี้ส่ายหน้า บอกว่าไม่เข้าใจ ก่อนจับดาบคุกสายฟ้าเดินลึกเข้าไปต่อ
จู่ ๆ จมูกของเขาก็ขยับ
กลิ่นหอมเข้มข้นลอยมา ปะปนด้วยกลิ่นหอมมัน ๆ ของอาหารย่างและความเผ็ดร้อนของเครื่องปรุง กระตุ้นความอยากอาหารของเขาทันที
มองตามกลิ่นไป ก็เห็นรถสามล้อขายอาหารจอดอยู่ตรงหัวมุมถนน บนรถมีเตาเหล็กส่งเสียงฉ่า กำลังทอดเส้นกับของเสียบไม้