กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 พวกเขาทั้งหมดกำลัง...รอให้คุณหนูเชียนเสวี่ยตาย
ป่าซากุระบนภูเขาด้านหลังเงียบสงบและงดงาม กลีบดอกสีชมพูขาวปลิวไปตามลม ปกคลุมทางเดินคดเคี้ยวจนทั่ว
ล้อรถเข็นบดผ่านพรมกลีบดอกไม้นุ่ม ๆ ส่งเสียงเสียดสีแผ่วเบา
เสิ่นอวี่เชียนเสวี่ยนั่งอยู่บนรถเข็น ผมยาวปลิวไหวตามสายลมเบา ๆ แววตายังคงเย็นชา ทว่าปลายนิ้วกลับเผลอกำที่วางแขนแน่น ความหวาดผวาจากการ “ซิ่งรถเข็น”
เมื่อครู่ยังไม่จางหายไปทั้งหมด
“ท่านหัวหน้า พวกเราไม่ต้องกลับไปจริง ๆ หรือ?”
หลินเสี่ยวหยู่เร่งฝีเท้าตามซูอู๋จี้ แววตาหลังแว่นกรอบดำเหลือบมองข้างหลังอย่างกังวล
“บอดี้การ์ดพวกนั้นจะ...”
“รีบร้อนไปทำไม?”
ซูอู๋จี้ล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋าเสื้อโค้ต เตะก้อนหินที่ขวางทางออกไปอย่างเกียจคร้าน