เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 ถึงเมืองซากุระ เสิ่นอวี่เชียนเสวี่ย
เวลาหลายวันผ่านไปในพริบตา
สนามบินเมืองซากุระ
เที่ยวบินจากเจียงเฉิงลำหนึ่งค่อย ๆ ลงจอด ประตูเครื่องบินเปิดออก เงาร่างสองคนเดินออกมาตามลำดับ
ซูอู๋จี้ยังคงสวมเสื้อโค้ตสีดำ ชายเสื้อไหวตามจังหวะก้าว ร่างของเขาราวกับกระบี่ที่ชักออกจากฝัก คมกริบสะดุดตา
ส่วนหลินเสี่ยวหยู่ที่เดินตามหลังสวมชุดลำลองสีอ่อน สะพายกระเป๋าเป้ไว้บนหลัง
ทว่าสายตาของผู้คนกลับถูกดึงดูดอย่างห้ามไม่อยู่—พูดให้ถูกคือถูกดึงดูดด้วยดาบยาวที่ลอยอยู่ข้างซูอู๋จี้
“โหยวหุน” ลอยนิ่งอยู่ข้างกายซูอู๋จี้ ตัวดาบพันด้วยหมอกดำบาง ๆ บางครั้งยังสั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีชีวิต
บนคมดาบมีใบหน้าบิดเบี้ยวปรากฏให้เห็นเลือนราง ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ดูพิกลอย่างยิ่ง
“ท่านหัวหน้า มัน...มันเหมือนกำลังมองฉันอยู่เลย!”