กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 ร้องไห้ทำไม เธอก็ต้องไปด้วยเหมือนกัน
ยามราตรีลึกขึ้นเรื่อย ๆ ไฟถนนทยอยสว่างทีละดวง แต่งแต้มเค้าโครงเมืองให้ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ
หลินเสี่ยวหยู่ยืนอยู่ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมาไม่หยุด
เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน คลุมทับด้วยเสื้อไหมพรมถักสีเบจ
“ท่านหัวหน้าจะพูดอะไรกันแน่...”
เธอพึมพำเสียงเบา แก้มแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แสงจากไฟถนนส่องลงบนตัวเธอ ทอดเงาให้ยาวเหยียด
สายลมพัดผ่าน เส้นผมข้างขมับปลิวไหว เธอรีบยกมือกดไว้ กลัวทรงผมจะยุ่ง
“คงไม่ได้จะ...”
ความคิดของเธอล่องลอยไปในทิศทางประหลาดอย่างห้ามไม่อยู่ ฉากต่าง ๆ ในนิยายรักก็ผุดขึ้นมาในหัว