กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
คำถามของเฉินชิงชิวทำให้เฉินเสี่ยวหย่วนกับสวี่อวิ๋นฮว่าต่างนิ่งอึ้ง ทั้งคู่จ้องเฉินชิงชิวตาไม่กะพริบ
ลูกคนจนย่อมรู้จักรับผิดชอบตั้งแต่เด็ก ในฐานะเด็กชนบทฐานะยากจนที่อายุยังไม่ถึง 13 ปี การคัดดินเครื่องเคลือบกับเก็บสมุนไพรหาเงินค่าขนมยังพอเข้าใจได้ แต่การซื้อเครื่องจักรเปิดโรงงานเป็นเรื่องใหญ่ ต้องใช้เงิน ค่าประสบการณ์ และทรัพยากรทางสังคมนานัปการ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้
เฉินเสี่ยวหย่วนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอแคะหูแรง ๆ สองที ก่อนถามว่า “ชิงชิว เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ ซื้อเครื่องจักรเหรอ? ซื้อมาแล้วจะทำอะไร?”
สวี่อวิ๋นฮว่ากลับตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาพยักหน้าเบา ๆ “ฉันเชื่อเธอ แค่...” เขาชะงัก ไม่ได้พูดคำว่า “ตอนนี้เธอทำไม่ได้หรอก” ออกมา