เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“หา! เธอไม่ต้องไปต้อนวัวแล้วเหรอ? แล้วใครจะต้อนวัวล่ะ?” เช้าตรู่ตอนมาซักผ้าริมลำธาร เฉินเสี่ยวหย่วนได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกประหลาดใจมาก
หวงฮ่วนตี้ลำเอียง วัวของบ้านเฉินชิงชิวมีแต่เธอที่ต้องไปต้อน เพราะต้องใช้เวลาต้อนวัวนาน ทั้งยังเหน็ดเหนื่อย แถมต้องไปตัดหญ้าตอนกลางคืนอีก ส่วนหวงเสวี่ยหลิงได้ทำแต่งานสบายมาตลอด สองพี่น้องช่วยกันเลี้ยงเป็ด บางครั้งยังผลัดกันอยู่บ้านเล่นได้ด้วย
“ไม่ว่าใครก็ตาม ยังไงก็ไม่ใช่ฉันแน่!” เฉินชิงชิวรู้สึกโล่งใจมาก แต่พอเธอบอกว่าต้องจ่ายเงินค่าอาหารทุกมื้อ เฉินเสี่ยวหย่วนก็รับปากด้วย เฉินเสี่ยวหย่วนถึงกับตะลึงจ้องเธอตาค้าง เสื้อผ้าถูกน้ำพัดไปยังไม่รู้ตัว
“แล้วต่อไปเธอต้องไปแบกดินเครื่องเคลือบทั้งเช้าทั้งบ่ายเลยหรือเปล่า?” ต้องจ่ายเงินวันละ 3 เหมาเพื่อให้ได้กินข้าว เธอยังกล้ารับปากได้ลงคอ ความกดดันแบบนั้นเฉินเสี่ยวหย่วนแค่คิดก็ไม่กล้าแล้ว
แต่เฉินชิงชิวกลับบอกว่า “วันนี้ไม่ไป ฉันต้องเข้าไปในตำบลสักเที่ยว!”