เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ย่าจ๋า พวกเรามาแล้ว!” ทั้งสองผลักประตูใหญ่บ้านย่าที่เก่าผุพังเข้าไป พอมองเห็นทุกสิ่งคุ้นตาตรงหน้า เฉินชิงชิวก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ
นี่คือบ้านเก่าที่พังลงไปครึ่งหนึ่ง ห้องโถงกลางกับลานกลางบ้านถูกดินและก้อนหินที่ถล่มลงมาทับจนเต็ม หลังจากหญิงชราจัดการให้พื้นราบพอประมาณแล้ว ก็ปลูกเถามันเทศกับผักไว้หลายชนิด ส่วนห้องหลักหนึ่งห้อง ห้องชั้นล่างหนึ่งห้อง และห้องข้างที่ยังไม่พังนั้น ห้องหลักใช้พักอาศัย ห้องข้างใช้เป็นห้องครัว ส่วนห้องชั้นล่างเอาไว้เก็บของจิปาถะและเลี้ยงไก่
แม่ไก่ตัวหนึ่งกับลูกเจี๊ยบอีกหลายตัวพอเห็นคนมา ก็ยืดคอร้อง “เจี๊ยบ ๆ กุ๊ก ๆ” กันระงม ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้อง
ย่าที่สวมเสื้อคอกลมแขนยาวสีน้ำเงินได้ยินเสียงคนมา ไม่นานก็เดินออกมาจากห้องหลัก พอเห็นว่าเป็นสองพี่น้องเฉินชิงชิวกับพี่เสี่ยวเยวี่ยน น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาทันที ก่อนจะไหลลงมาตามใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย