เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
แสงแดดเดือนกรกฎาคมแผดเผาผืนแผ่นดินราวกับไฟ ในสวนผลไม้อันเงียบสงบมีเพียงเสียงจักจั่นที่ดังแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
หนวกหูจริง ๆ ใครกันเสียงดังอยู่ได้?
จิตสำนึกของเฉินชิงชิวค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น เธอลืมตาแล้วพบว่าตัวเองนอนแผ่หลาอยู่ในพงหญ้า ข้างกายมีรังนกที่ถูกดึงจนขาด ภายในมีลูกนกน้อยน่ารัก 2 ตัว คอยเงยหน้าร้องอ้าปากขออาหารเป็นระยะ ระหว่างขาทั้งสองข้างมีต้นลำไยลำต้นใหญ่เท่าชามซุป สูงราวสิบกว่าเมตร บนต้นเต็มไปด้วยผลไม้ ใบไม้แผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้า
เหมือนเธอจะฝันว่าปีนต้นไม้ไปขโมยรังนก แล้วไม่รู้เกิดอะไรขึ้นถึงพลัดตกลงมาตามลำต้น
ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยทำให้เธอยกมือคลำโดยไม่รู้ตัว บนหัวมีก้อนบวมขนาดเท่านิ้วมือ เจ็บจนเธอสูดปากด้วยความเสียวแปลบ
ในที่สุดเฉินชิงชิวก็เข้าใจว่าเวลานี้ไม่ใช่ห้วงฝัน ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง