กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99 หลินหว่านซิงกับหลินจือเซี่ยแอบย่องมาในเงามืด หลินโม่นึกว่าแม่ลูกพากันส่งตัวถึงที่
หลินจือเซี่ยขยับตัวเล็กน้อย
หลินหว่านซิงรีบชักมือกลับ กลั้นหายใจไม่กล้าส่งเสียง
แต่เพียงวินาทีถัดมา ดวงตาสดใสคู่หนึ่งก็ลืมขึ้นในความมืด
หลินจือเซี่ยไม่ได้ตกใจหรือทำท่างัวเงีย
ดวงตาใสแจ๋วบอกว่าเธอยังไม่หลับเหมือนกัน
ทั้งสองสบตากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
รอบข้างมีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังสลับกันไปมา