กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 พบแกะพังพอนเขาเกล็ดอีกครั้ง หลินโม่หักไม้ไผ่ราวกับฉีกอ้อย
หลินโม่ได้ยินเสียงบางอย่าง
เสียงซู่ซ่าดังจากพุ่มไม้ด้านหน้า ไม่ดังนักแต่ชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ
เหมือนมีอะไรเคลื่อนอยู่ในพุ่มไม้ เหยียบใบไม้แห้งกับกิ่งไม้จนดังกรอบแกรบ
หลินโม่ยกมือให้คนข้างหลังหยุด
หญิงสาวทั้งสามคนหยุดฝีเท้าพร้อมกัน
ติงหย่าเซินไวที่สุด เธอคว้าแขนติงหย่าซีแล้วถอยครึ่งก้าวทันที
ติงหย่าซีหยุดหัวเราะเล่นด้วย ดวงตาเบิกกว้างจ้องพุ่มไม้ข้างหน้า
สวี่จืออี้กำท่อนไม้ในมือแน่น