กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ขาดไปหนึ่งปากก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ลมทะเลยามเช้ายังพัดไอเย็นยะเยือกผ่านลานโล่งกลางป่า
กองไฟดับไปนานแล้ว เหลือเพียงเถ้าสีเทาขาวเป็นหย่อม ๆ บางครั้งลมก็พัดเอาฝุ่นละเอียดขึ้นมาบ้าง
สาว ๆ ทยอยลุกจากพื้น ขยี้ตาอย่างงัวเงีย สีหน้าอิดโรยและหงุดหงิดจากความหิว
หลินเมิ่งเหยาหาวหวอดแล้วบิดขี้เกียจ ใบหน้าเล็กสวยยังมีรอยแดงที่นอนทับไว้เมื่อคืน
เธอกวาดตามองรอบตัวโดยสัญชาตญาณ แล้วชะงักไปเล็กน้อย
มองซ้ำอีกครั้ง
"เดี๋ยว..."
เสียงของหลินเมิ่งเหยาสูงขึ้นกะทันหัน แฝงไปด้วยความตื่นตระหนก
"ขาดคนหนึ่งหรือเปล่า?"