กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ไม่เคยกินเนื้อยังทนได้ แต่พอชิมแล้วกลับทนไม่ไหว
สิบกว่านาทีผ่านไปในพริบตา
กลิ่นคาวเลือดบนหาดทรายถูกลมทะเลพัดพาไปจนจางลง เหลือเพียงกลิ่นสนิมเหล็กบาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ
ตอนนี้ติงหย่าซีได้สติเต็มที่แล้ว
เมื่อครู่ยังร้องไห้โฮ แต่น้ำหูน้ำตาของเธอแห้งไปแล้ว สาวน้อยคนนี้ดูจะมีพรสวรรค์พิเศษที่เรียกว่า "อิ่มท้องแล้วก็ลืมเจ็บ"
เธอกำลังนั่งยองอยู่ใต้ร่มเงาต้นมะพร้าว มือกำเถาวัลย์แน่น ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งของเถาวัลย์นั้นผูกติดอยู่กับปูมะพร้าวตัวใหญ่ยักษ์
ปูมะพร้าวดูเหมือนจะกลัวการฆ่าฟันเมื่อครู่จนหดตัวนิ่งไม่ขยับ ยอมให้ติงหย่าซีจับเล่นราวกับของเล่นในมือเด็ก