กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ไม่กล้าตอบ ทุกคำที่กลืนลงไปคือศักดิ์ศรีของความเป็นแม่
เมื่อมาถึงด้านหลังโขดหินที่ค่อนข้างลับตา รอบบริเวณเต็มไปด้วยต้นเฟิร์นสูงใหญ่ บดบังแสงจันทร์ส่วนใหญ่จนมืดสลัว
กู้อวิ๋นซูจึงหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองลูกสาว
เสิ่นโย่วฉู่มองท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของแม่ หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล
"แม่ เกิดอะไรขึ้นคะ?"
เธอจับแขนเสื้อของกู้อวิ๋นซูแน่น ก่อนถามเสียงแผ่ว "มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?"
กู้อวิ๋นซูนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร
เธอมองใบหน้าเล็ก ๆ อันซีดเซียวของลูกสาว ความเจ็บปวดแล่นวาบผ่านหัวใจ
เพียงไม่กี่วัน เด็กคนนี้ก็ผอมโซจนผิดรูป ใบหน้าที่เคยกลมอิ่มบัดนี้ซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน
ทั้งหมดเป็นเพราะแม่คนนี้ไร้ความสามารถ