กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 ไม่มีทางเลือก หากอยากมีชีวิตรอดก็ได้แต่เชื่อฟัง
สวี่จืออี้กลืนเนื้อผลไม้คำนั้นลงไป ก่อนเอ่ยเสียงแหบเล็กน้อย “แต่พวกเธอ…”
เธอไม่ได้พูดต่อ เพียงเหลือบมองไปทางกองไฟ
เจิ้งชิงเหอพิงก้อนหินใหญ่อยู่ตรงนั้น กอดกิ่งไม้หนาไว้ในอ้อมแขน หลับตาพักผ่อน ชุดลายพรางแทบกลืนไปกับความมืดยามค่ำคืน
หลินเมิ่งเหยาขดตัวอยู่ข้างเท้าของเธอ ศีรษะพิงมุมหนึ่งของก้อนหินราวกับแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ