กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 เนื้อปลาทะเลมันหยาบ! กินผลไม้ของพวกเธอต่อไปเถอะ
เขาหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป
ติงหย่าเซินเบี่ยงตัวเตรียมเดินตาม ส่วนติงหย่าซีก็หดศีรษะที่ชะโงกออกไปกลับเข้ามาเช่นกัน
“หยุดเดี๋ยวนี้”
เสียงของเจิ้งชิงเหอดังมาจากด้านหน้ากลุ่มคน เป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น
เธอกำกิ่งไม้ท่อนใหญ่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยืนขวางระหว่างหลินโม่กับกลุ่มคน สายตาคมกริบจ้องเขม็งที่แผ่นหลังของเขา
“นึกจะไปก็ไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ ยังพูดกันไม่รู้เรื่องก็คิดจะเดินหนีแล้วหรือไง”
หลินโม่หันกลับมาจ้องมองเธอ
บนใบหน้าของเจิ้งชิงเหอก็มีรอยเปื้อนโคลนเช่นกัน ทว่าความน่าเกรงขามของเธอกลับไม่ลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่นิดเดียว