กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 เสบียงหมดเกลี้ยง! อาหารที่หามาได้ทั้งน้อยทั้งไม่อร่อย
วันนี้เป็นวันที่หกของการประสบภัย
จี้เวยเวยนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองเสบียงและอุปกรณ์ ในมือกำกระป๋องเนื้อหมูเปล่าใบสุดท้ายไว้
เนื้อบดข้างในแบ่งกันหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
เธอใช้ก้อนหินงัดฝาออก แล้วคว่ำกระป๋องเคาะลงบนฝ่ามือ มีเศษเนื้อเล็ก ๆ หลุดร่วงลงมาไม่กี่เม็ด
เศษเนื้อขนาดเท่าเมล็ดข้าวเกาะอยู่บนฝ่ามือ
เธอจ้องเศษเล็ก ๆ เหล่านั้นเป็นเวลาสองวินาที แล้วจึงเก็บเข้าปาก
มีทั้งรสเค็มและกลิ่นคาวโลหะ ยังไม่ทันรู้รสอะไรก็กลืนลงคอไปแล้ว
เธอนำกระป๋องเปล่าไปวางไว้ข้างกล่องเปล่า
กระป๋องเปล่าหกใบวางเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ