กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
[ต่อจาก 172* อาอู่หายป่วย]
“ลู่ฉือ……”
หลี่อู่ขยับเข้าไปใกล้ลู่ฉือ จุมพิตลงที่ริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง
“กอดข้าหน่อย ได้หรือไม่……”
ลู่ฉือกลืนน้ำลายลงคอ สติสัมปชัญญะบอกเขาว่า ทำเช่นนี้ไม่ได้
เขาควรจะผลักนางออกไปถึงจะถูก
ทว่าลู่ฉือกลับมองดูตนเองโอบกอดนางเข้าไปอย่างตาค้าง
ร่างกายของสตรีช่างอ่อนนุ่มยิ่งนัก ลู่ฉือรู้สึกว่าผ้าต่วนที่ดีที่สุดในโลกหล้าก็มิอาจเทียบได้กับสิ่งนี้ เขาโอบกอดหลี่อู่เอาไว้ ไม่รู้ว่าควรทำอะไรกัน หัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึก ลมหายใจกระชั้นถี่
“เจ้าไม่อยากจุมพิตข้าบ้างหรือ”