ตอนที่ 276 วิงวอนให้นางรักข้า

สายฝนกระหน่ำพ้นผ่าน ไอชื้นในหุบเขายังมิมลายหาย ป่าเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเปียกชื้นเหน็บหนาวของพฤกษา ลู่ยวี่กังถือมีดผ่าฟืนเดินมุ่งหน้าขึ้นเขา ขากางเกงผ้าหยาบครูดผ่านดงหญ้าคาที่ชุ่มน้ำค้าง ทิ้งรอยคราบเปียกชุ่มเป็นทาง แนบติดเนื้อตัวจนเย็นเยียบ

ลู่ยวี่กังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหลียวมองด้านหลัง เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีคนแอบสะกดรอยตาม ลู่ยวี่กังกลืนน้ำลายลงคอ ทำทีเป็นควงมีดผ่าฟืนในมือไปมา

“ถุย เหล่าจื่อหาได้กลัวไม่”

ลู่ยวี่กังปากพูดไปเช่นนั้น ทว่ามิกล้าก้าวเข้าไปในไพร กลับกล้าเพียงวนเวียนอยู่ตรงเนินผาริมหน้าผาด้านนอกที่มีแสงตะวันส่องถึง ลู่ยวี่กังเหลือบมองก้นหน้าผาคราหนึ่ง พลันรีบเดินเขยิบเข้าไปด้านใน มารดามันเถอะ เหตุใดตนถึงได้พัวพันไม่เลิกรากับสองแม่ลูกตระกูลหลี่เช่นนี้ อย่าได้มาตามรังควานเขาเลย