กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หมู่บ้านชิงเหอ
“อย่าขยับ อย่าร้อง”
“นังแพศยาสมควรตาย แสร้งทำเป็นอะไรกัน นังร่าน”
ลู่ยวี่กังบีบคอคนไว้ หญิงสาวอยากจะร้องตะโกน ทว่ากลับถูกบีบคอไว้แน่น ในลำคอทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไหวอย่างทรมาน ฝนด้านนอกตกหนักยิ่งนัก เสียงสายฝนกลบเสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดของหญิงสาวจนสิ้น
ลู่ยวี่กังดึงขอบกางเกงขึ้น มองดูหญิงสาวที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงแล้วถ่มน้ำลาย “ถุย มิใช่ครั้งแรกเสียหน่อย จะเสแสร้งอะไรกัน”
ลู่ยวี่กังนั่งหอบหายใจ วันนี้ช่างเป็นวันที่ดียิ่ง ฝนตกหนัก ทุกครัวเรือนปิดประตูกักตัวไม่ออกมา ช่างเหมาะแก่การทำเรื่องดี ๆ เสียจริง
“พอได้แล้ว อย่าได้แสร้งทำเป็นจะตายมิเจียนตายเช่นนี้ เจ้าเป็นคนของเหล่าจื่อตั้งนานแล้ว”
“หากเจ้ากล้าแพร่งพรายออกไป ข้าจะฆ่าเจ้า”