ตอนที่ 266 ชิงตัวไป

ลู่ฉือสะกดรอยตามหลิวเหมิ่งกลับไปจนถึงบ้านตลอดทาง

ช่าง... ดีเหลือเกิน เขาหาหลี่อู่พบแล้ว

ฮูหยิน ข้าแค้นเจ้านัก เจ้าถึงกับไม่ต้องการข้าแล้ว

ท่ามกลางความมืดมิด ลู่ฉือยืนอยู่ข้างเตียงของคนทั้งสอง ทันใดนั้น หลี่อู่ขยับตัวคราหนึ่ง ลู่ฉือจึงหลบไปหลังม่านเตียงในทันที

หลี่อู่ประคองเอวค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง น่องของนางเป็นตะคริวอยู่บ้าง ทว่าร่างกายของนางไม่สะดวก ไม่อาจผ่อนคลายความเจ็บปวดได้ หลี่อู่จึงผลักคนข้างกายเบา ๆ

“สามี... หลิวเหมิ่ง?”

หลิวเหมิ่งพึมพำเสียงหนึ่ง จากนั้นก็พลิกตัวหลับต่อ

“อย่าส่งเสียงดัง”

หลี่อู่ถอนหายใจ ได้แต่ค่อย ๆ ปรับลมหายใจของตนเอง รอจนกระทั่งความรู้สึกตึงเกร็งนั้นทุเลาลงบ้าง หลี่อู่จึงค่อย ๆ เอนกายนอนลง