ตอนที่ 243 ลงโทษคุกเข่า

ยามค่ำลมพัดกระโชกแรง พิรุณสารทฤดูใบไม้ผลิภายนอกซัดสาดจนดอกตูมที่แย้มบานเพียงครึ่งในลานเรือนเปียกชุ่ม สายฝนอันละเอียดถี่กระหน่ำซัดเข้าสู่พุ่มบุปผา

แสงเทียนทอดผ่านผ้าโปร่งหน้าต่าง สลักเงาสองร่างที่แนบชิดซ้อนทับลงบนผนัง ภายในห้องมีเพียงเสียงหอบหายใจระคนแผ่วที่มิอาจสะกดกลั้น ดั่งประกายไฟจากไส้เทียนที่แตกเปรี๊ยะร่วงหล่นลงสู่ราตรีอันลึกล้ำ

ยามแสงอรุณแรกแย้ม ลู่ฉือจำต้องไปแล้ว ลู่ฉือก้มลงจุมพิตคนรักที่กำลังหลับสนิท ก่อนหยัดกายลุกขึ้นจากไป เมื่อคืนยามเขากลับมาก็สมควรไปหาเสิ่นจิ้งเหนียน ทว่ากลับมิอาจหักใจผ่านหน้าประตูบ้านโดยมิแวะเข้าไปได้จริง ๆ

สมุดบัญชีที่อาอู่ส่งต่อมาให้ ลู่ฉืออ่านเข้าใจหมดแล้ว

ครั้นถึงยามเที่ยง ลู่ฉือนำกำลังคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังจวนของสวี่จือเหยา

ยามนี้ ภายในจวนของสวี่จือเหยาหลงเหลือเพียงนางตัวคนเดียว

สวี่จือเหยาสูดลมหายใจเข้าลึก สายตากวาดมองเหล่าองครักษ์ผู้สะพายดาบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “สมุดบัญชีในจวนล้วนถูกปิดผนึกตามธรรมเนียมตั้งแต่สามีไปรับตำแหน่ง และส่งมอบให้ศาลาว่าการไปจนหมดสิ้นแล้ว”

“คราวก่อนพวกท่านก็ค้นเอาสมุดบัญชีในร้านข้าไป พลิกค้นจดหมายเก่าในห้องหนังสือจนทั่ว แม้กระทั่งหีบสินเดิมของข้าก็ยังงัดแงะออก”

“ยามนี้สามีข้ายังมิถูกตัดสินว่ามีความผิด กฎหมายข้อใดอนุญาตให้ทุกท่านเข้าออกเรือนชั้นในของขุนนางตามอำเภอใจเช่นนี้”

เสียงของสวี่จือเหยาแผ่วเบาลง ระคนด้วยเสียงสะอื้นไห้