กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ต้าหยงดำเนินมาถึงบัดนี้ คลังสมบัติชาติทวีความมั่งคั่งยิ่งขึ้น หากลูกหลานรุ่นหลังกลับทำลายบ้านเมืองเพื่อเอื้อประโยชน์ส่วนตน ย่อมขัดต่อราชประเพณีของบรรพชน ทรยศต่อปวงประชา และทำให้เหล่าขุนนางต้องหนาวเหน็บใจอย่างแท้จริง
สูญเสียใจราษฎรเช่นนี้แล้ว ยังจะเอาสิ่งใดไปแก่งแย่งกับอ๋องเซียงเล่า
หลินเกาหย่วนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ครั้นเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าองค์รัชทายาท เคราสีขาวแซมเทาก็สั่นไหวน้อย ๆ “ท่านอ๋อง กษัตริย์ผู้ทรงธรรมแต่โบราณกาล ล้วนสร้างบารมีด้วยความซื่อสัตย์ ล้วนสยบผู้คนด้วยความเที่ยงธรรมพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวเจิ้งเฉิงมองแผ่นหลังที่ค่อมลงเล็กน้อยของหลินเกาหย่วน พลางก้าวไปข้างหน้าประคองข้อศอกของอาจารย์หลวงไว้อย่างนอบน้อม เอ่ยอย่างจริงใจว่า
“อาจารย์หลวง ข้าย่อมกระจ่างแจ้งดี ท่านอาจารย์มิต้องเป็นกังวลไป”
“เรื่องบัญชีนี้…”
หลินเกาหย่วนเอ่ยขึ้น