ตอนที่ 228 สิบห้า

เสิ่นจิ้งเหนียนย่อมรู้ว่าฮูหยินของตนหวนนึกถึงเรื่องสะเทือนใจ จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “วางใจเถิด หมิงอี เจ้าเด็กคนนี้ไม่จำต้องให้พวกเรากังวล เขาเปี่ยมด้วยความรอบคอบในตนเอง”

ทว่าเมิ่งหมิงอียิ่งมิอาจทนฟังวาจานี้ได้

กาลก่อน ก็เพราะเขาบอกว่าบุตรชายทั้งสองเติบใหญ่แล้ว ย่อมมีความรอบคอบ นางจึงยอมปล่อยมือให้พวกเขาไปสู่ดินแดนชายแดน...

เมิ่งหมิงอีตวัดสายตาถลึงมองเสิ่นจิ้งเหนียนอย่างขุ่นเคืองคราหนึ่ง

“หากท่านยังกล่าวคำนี้อีก ก็จงไสหัวเข้าวังไปจัดการราชการเสียเถิด”

ลู่ฉือกอบกุมมือหลี่อู่ พลางก้าวเดินมุ่งหน้ากลับเรือนอย่างเชื่องช้า ฝูงชนขวักไขว่บนท้องถนนคล้ายมิมีสิ่งใดข้องเกี่ยวกับพวกเขา เขามีเพียงนาง นางเองก็มีเพียงเขา คงอยู่เช่นนี้ตลอดไปย่อมดียิ่ง