ตอนที่ 142 ด้วยกัน

ลู่ฉือกลับมาถึงบ้าน หลี่อู่กำลังให้อาหารปลาอยู่ในสวนหลังบ้าน ยังคงตามสบายเช่นนั้น กำอาหารปลาขึ้นมาคราละกำใหญ่แล้วโยนลงไปในน้ำ ลู่ฉือมองดูแล้วก็อดมิได้ที่จะยิ้มออกมา

ปลาที่นางเลี้ยงไว้ในสระแต่ละตัวล้วนอวบอ้วนกลมกลึง มองดูแล้วชวนให้เบิกบานใจยิ่งนัก

ลู่ฉือมองดูคน ในใจพลันรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาบ้าง จึงค่อย ๆ สืบเท้าเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ

หลี่อู่กำลังคิดเรื่องในใจ ลู่ฉือไม่กลับบ้านมานานถึงเพียงนี้ ตกลงว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับอะไรกันแน่ คงมิใช่รำคาญนางจนไม่ยอมกลับมาหรอกนะ

ได้ยินหวังเจิ้งบอกว่าเขายุ่งอยู่กับราชการ ยุ่งจนตัวตายไปเสียเถอะ ขุนนางท่านไหนกันที่สิบวันครึ่งเดือนไม่ยอมกลับบ้าน หลี่อู่เบะปาก ลู่ฉือเจ้าหมาบ้า

ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายหรือไม่

หลี่อู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือไปด้านข้างเพื่อขออาหารปลา ทว่ายังมิทันได้อาหารปลา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็พลันกุมมือนางไว้

หลี่อู่ตกใจจนต้องหันไปมอง เมื่อมองบุรุษตรงหน้าก็อดขมวดคิ้วมิได้ เหตุใดจึงดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางเช่นนี้ ใต้ตายังมีรอยคล้ำเขียวอยู่หลายส่วน คนที่เดิมทีผิวขาวอยู่แล้ว ยามนี้มองดูแล้วกลับเหมือนผีก็มิปาน

หลี่อู่พินิจดูครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีด้วยความขุ่นเคือง

“ฮึ”