ตอนที่ 126 มือเป็นระวิง

ชาเย็นหนึ่งถ้วยในมือลู่ฉือสาดซัดออกไป พลางเอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา “คราวนี้สร่างสุราแล้วหรือไม่”

“งานเลี้ยงฉลองชัยในวันนี้ อย่าเพิ่งกล่าวเลยว่ามีความเกี่ยวข้องอันใดกับเจ้า ข้าเองก็มิได้เห็นสืออันจะดื่มกินจนหน้าดำหน้าแดงเช่นเจ้า”

“เป็นแม่ทัพนายกอง ไม่ว่าจะเวลาอะไรกัน ล้วนต้องรักษาความกระจ่างชัดในสมองไว้ ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่า จวนนายอำเภอสำหรับเจ้าแล้วยังเป็นโลกปฐพีของศัตรู สามารถละเลยการระแวดระวังถึงเพียงนี้ได้ การกระทำเช่นนี้ของเจ้า หากไปบุกตีภูเขาหน้าบาก จะมีเจ้าหรือไร้เจ้า มีอันใดแตกต่างกัน”

สือจางกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก ยอมรับความผิดอย่างนอบน้อม “นายเหนือหัวสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชารู้ความผิดแล้ว”

ลู่ฉือหลุบตาลง สั่งให้เขาลุกขึ้นมา แล้วเริ่มซักถามสถานการณ์ของภูเขาหน้าบาก

“ภูเขาหน้าบากเพลานี้มีคนอยู่เท่าใด”