กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยังดีที่ยามปกติหลี่อู่ให้เงินรายเดือนมาก แม่นมหวังจึงมีเงินเช่าเรือนเล็กสักหลัง พอจัดแจงให้อวี้ปี้พักผ่อนเรียบร้อย ก็เอ่ยเกลี้ยกล่อม “นายท่านไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด ฮูหยินมีเมตตาจิต รอฮูหยินกลับมา ค่อยไปอ้อนวอนขอให้ฮูหยินละเว้นเจ้าสักครา”
อวี้ปี้ถูกขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ครั้นได้ยินคำนี้ของท่านแม่ นางจึงตะโกนลั่น “ฮูหยินหรือ ฮูหยินจะยอมละเว้นข้าได้อย่างไร ข้าไม่ยอมปรนนิบัตินางหรอก”
แม่นมหวังได้ยินเข้า ก็ฟาดฝ่ามือลงบนดวงหน้าของอวี้ปี้ฉาดหนึ่ง “เจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตายรึ ยังกล้าไม่สำนึกผิดอีก ฮูหยินสอนหนังสือให้พวกเจ้าสองพี่น้อง ให้พี่สาวเจ้าไปช่วยคิดบัญชีในร้าน นายเรือนเช่นนี้จุดโคมหาก็ยังไม่เจอ ข้าว่าเจ้าคงโดนผีเข้าสิงไปแล้ว”