ตอนที่ 97 ทำไมถึงบริหารจนเป็นเช่นนี้ได้

หลี่อู่ขมวดคิ้ว ย่อมรู้อยู่แล้วว่าในตระกูลพ่อค้ารายใหญ่บางแห่งมีการแบ่งแยกสายตรงสายรองอย่างเข้มงวดยิ่ง บุตรสายรองบางคนชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

หลี่อู่มองจ้าวเล่อเซิงด้วยความปวดศีรษะอยู่บ้าง เอ่ยว่า “ไม่พูดถึงเรื่องอื่น เถ้าแก่ร้านจ้าวต้องเฝ้าร้านที่อำเภอซานหยางไว้ให้ดีนะเจ้าคะ”

นางไม่อยากให้ถึงเวลาแล้วคนที่ร่วมมือด้วยพลันเปลี่ยนเป็นจ้าวซวงเหลียง อย่าว่าแต่ตัวนางเองเลย ทางฝั่งไป๋ซิ่วก็คงต้องเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นไม่น้อย

“อาอู่วางใจเถิด ของที่ตกถึงมือแล้วไฉนเลยจะถูกคนแย่งชิงไปได้โดยง่าย”

รอจนคุยกับจ้าวเล่อเซิงเสร็จ หลี่อู่ก็พาเฝิงจือกับอวี้เสียออกจากประตู จางเฉียงเดินตามอยู่ด้านหลัง หลี่อู่ยิ้มให้จางเฉียง “ทำได้ดี เจ้ากับไป๋ซิ่วอยู่ในอำเภอสบายดีหรือไม่ มิได้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรกันกระมัง”