ตอนที่ 84 ทุกปีมิพรากจาก

กอดอยู่นาน ลู่ฉือสูดหายใจเข้าลึก เงยหน้าขึ้นยิ้มให้หลี่อู่พลางเอ่ยว่า “เหตุใดอาอู่ถึงร้องไห้จนตาแดงก่ำเช่นนี้เล่า ทำเอาสามีผู้นี้มองแล้วใจแทบจะแหลกสลายเสียให้ได้”

“ไม่ต้องกังวลนะ อาอู่ ข้าไม่เป็นไร”

“อืม”

หลี่อู่ขานรับ ขอบตาพลันแดงรื้นขึ้นมาอีกครา นางเบือนสายตาหนีแล้วเอ่ยถามเขา

“หิวหรือไม่ ในครัวอุ่นน้ำแกงกระดูกหมูไว้ ข้าจะไปยกมา เจ้าอยู่นิ่ง ๆ เถิด ชิงไฉบอกว่าขาของเจ้าช่วงไม่กี่วันนี้ยังเดินเหินไม่ได้”

“เมื่อครู่ตอนเจ้าหมดสติไม่รู้สึกตัว ท่านอาจารย์ลู่เฟิงแวะมาดูเจ้า กระดูกหมูพวกนี้ก็เป็นท่านอาจารย์ที่ส่งคนนำมาให้”

หลี่อู่มองดูขาของลู่ฉือ ขาของลู่ฉือต้องบำรุงรักษาให้ดี ทว่าการจะซื้อเนื้อซื้อสมุนไพรในหมู่บ้านล้วนไม่สะดวก หลี่อู่จึงเอ่ยถามว่า “ลู่โจวอี๋ รอให้เจ้าดีขึ้นอีกสักหน่อย พวกเราย้ายไปอยู่บนตำบลได้หรือไม่”