ตอนที่ 64 ประหม่า

คางของลู่ฉือคลอเคลียใบหน้าของหลี่อู่ จุมพิตซับหยาดน้ำตาบนดวงหน้านางด้วยความทะนุถนอม พลางปลอบประโลมเสียงแผ่วเบา “พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหานาง เอาละ เอาละ ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว...”

หลี่อู่สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ซบหน้าลงกับแผงอกของลู่ฉือเพื่อสงบสติอารมณ์ ยามนึกถึงลู่ยวี่กัง ในใจก็แค้นแทบอยากจะสับร่างมันเป็นหมื่น ๆ ชิ้น ให้มันตายเยี่ยงนั้น ช่างง่ายดายเกินไปจริง ๆ ทันใดนั้น สมองอันฟ้าบุพกาลของหลี่อู่พลันกระจ่างขึ้นมา ลู่ฉือบอว่า แก้แค้นรึ

หลี่อู่เงยหน้ามองลู่ฉือ “ลู่ยวี่กัง เจ้า...”

หลี่อู่ยังกล่าวไม่ทันจบ ลู่ฉือก็ล่วงรู้ความหมายของนาง เขาเปล่งเสียงอืมแผ่วเบาคราหนึ่ง “อย่ากลัวข้าเลย”