ตอนที่ 44 มีอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง

ลู่ฉือเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงล่อลวง “ลู่โก่ว พวกเราล้วนแซ่ลู่ ปี้ซานถึงจะเป็นคนนอก เจ้ากล้ารับประกันหรือว่า หากปี้ซานได้ตัวหลี่อู่ไปแล้วจะยอมแบ่งน้ำแกงให้พวกเราได้ซดตามจริง ๆ?”

ลู่โก่วได้สติตื่นขึ้นมาเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงคอ พลันนึกถึงเรื่องที่วันธรรมดาสามัญปี้ซานมักชี้นิ้วสั่งการตน มีเรื่องอะไรกันก็ให้ตนไปทำ และที่สำคัญที่สุดคือตอนปีนเข้าเรือนของหลี่อู่ครั้งแรก ตนปีนเข้าไปไม่ได้ บอกให้ปี้ซานมาเปิดประตูให้ ปี้ซานกลับไม่สนใจไยดีตนเลย

ยิ่งกว่านั้น เมื่อครู่นี้ ปี้ซานเองก็คิดจะผลักตนลงไปด้วย!

มันสมควรตาย สมควรตายยิ่งนัก ลู่โก่วคิดด้วยความเคียดแค้น พลางมองดูหน้าไม้ดีดที่อยู่ในมือของลู่ฉือ ยังคงมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรกัน?”