ตอนที่ 16 ค่าจ้าง

ที่ดินผืนใหญ่ผืนนี้ของหลี่อู่ถูกคนงานที่ได้มาเปล่า ๆ สองคนขุดไปจนเกือบเสร็จแล้ว ที่เหลืออยู่นางขุดเองคนเดียวก็เสร็จ อารมณ์จึงเบิกบานยิ่งนัก ทำงานได้อย่างสบายใจ

ด้านข้างลู่ยวี่กังกับหยางซูเฟินสองคนช่วยกันทำงานย่อมเร็วกว่าทำคนเดียวอยู่แล้ว ยามนี้จึงเก็บเครื่องมือการเกษตรเสร็จสิ้นเตรียมตัวกลับ ลู่ยวี่กังเอ่ยกับหลี่อู่ว่า “น้องหลี่อู่ พี่กลับก่อนนะ”

หลี่อู่ยืนเช็ดเหงื่ออยู่ด้านข้าง ข้อมือขาวผ่องราวดั่งเต้าหู้อ่อน ลู่ยวี่กังกลืนน้ำลายลงคอ รออีกประเดี๋ยวเถิด

หลี่อู่ไม่ชอบหยางซูเฟิน แต่กับลู่ยวี่กังไม่ได้มีความรู้สึกไม่ดีอันใด ยามปกติเขาก็ไม่ค่อยพูดจา นับว่าซื่อตรงอยู่บ้าง หลี่อู่แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “อ้อ พวกท่านไปเถิด ข้าเองก็ใกล้จะขุดเสร็จแล้ว”

หลี่อู่ก้มเอวถอนหญ้า สายตาของลู่ยวี่กังเลื่อนผ่านบั้นท้ายงอนงามของนางไปโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะแบกจอบเดินกลับไป