ตอนที่ 14 ที่แท้ก็มาดูเรื่องสนุกของข้า

ครั้นหลี่อู่มาถึงที่ดินของตนเอง ย่อมแลเห็นหยางซูเฟินเช่นกัน

ที่ดินสองบ้านอยู่ติดกัน รอยฟกช้ำดำเขียวสีน้ำเงินปนม่วงบนใบหน้าของหยางซูเฟินจึงมองเห็นได้ถนัดตา ลู่ยวี่กังก็อยู่ที่นั่นด้วย บนใบหน้าเขาก็ดูไม่จืดเช่นกัน เต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนเป็นทางสีแดง

หลี่อู่มีสีหน้าหยอกล้อเย้ยหยัน ดูท่าผัวเมียคู่นี้คงวางมวยกันยกใหญ่เมื่อคืนวาน

ยามปกติหยางซูเฟินมักหาเรื่องทำให้นางขุ่นข้องหมองใจอยู่เสมอ ครั้นเห็นสภาพเช่นนี้เข้าจึงเอ่ยอย่างสะใจในเคราะห์กรรมของผู้อื่นว่า “แหม พี่สะใภ้ ใบหน้านั่นไปโดนสิ่งใดมาหรือ หกล้มรึ ช่างไม่ระมัดระวังเอาเสียเลยจริง ๆ”

หยางซูเฟินเอ่ยอย่างเคียดแค้นว่า “ถุย นังตัวบัดสีไร้ยางอาย ข้าหาใช่แม่ม่ายหลี่เสียหน่อย ที่อ้วนกลมปานสุกรจนล้มกระแทกตายไปเองได้”

พอคำพูดนี้เอ่ยออกมา สีหน้าของลู่ยวี่กังก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย สีหน้าของลู่ฉือก็ดูย่ำแย่เช่นกัน เขาปรายตามองหลี่อู่แวบหนึ่ง