ตอนที่ 12 แม่ม่ายหลี่

ใบหน้าของลู่ฉือที่ซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด ดึงรอยยิ้มออกมาสายหนึ่ง:

“หึ ใช่แล้ว ประตูของข้าปิดไปสองบานยังขวางเจ้าไม่อยู่ คิดว่าในห้องนี้คงมีของอะไรกันที่คุณหนูหมายปองไว้กระมัง?”

หลี่อู่เงียบไปชั่วเค่อ นาง นางบุกผ่านประตูสองบานของเขาเข้ามาจริง ๆ เมื่อครู่นี้

นึกไม่ถึงว่าถ้อยคำที่ใช้เยาะเย้ยลู่ฉือ บัดนี้กลับถูกย้อนสวนคืนมา นี่เรียกว่าชักศึกเข้าบ้าน หาเรื่องใส่ตัวใช่หรือไม่?

จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า: “พูดจาเป็นหรือไม่ ข้าจะมาขโมยของของเจ้าได้รึอย่างไรกัน”

“ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่ของเจ้ามันเป็นที่ซอมซ่ออะไรกัน ขอทานมาเห็นคงยังต้องถอนหายใจ”

“นั่นสินะ……”

ลู่ฉือยิ่งแย้มยิ้มเบิกบาน น้ำเสียงก็ยิ่งสงบนิ่ง: “ที่นี่ของข้าย่อมสู้ที่ของเจ้ามิได้ สามวันสองหนมีคนไปขโมยของที่บ้านเจ้าอยู่เรื่อย”

หลี่อู่พลันนิ่งงันไป ตำราระดับปราชญ์ที่คนผู้นี้อ่านสอนให้คนทะเลาะวิวาทหรือไรกัน ไฉนคำพูดที่เอ่ยออกมาแต่ละประโยคถึงชวนโมโหขึ้นเรื่อย ๆ เช่นนี้