เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 0001 ปฏิเสธดาวโรงเรียนอย่างนุ่มนวลนับครั้งไม่ถ้วน
“หลินเป่ย ทำไมนายถึงไม่ไปสอบเกาเข่าล่ะ”
“เห็นก่อนสอบนายตั้งใจมากขนาดนั้น……น่าเสียดายจริง ๆ เลยนะ”
…
“เรื่องนี้มันก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน”
“พ่อของฉันเป็นคนงานก่อสร้าง แม่ก็ทำงานอยู่ในโรงงาน ตัวฉันเองก็เป็นแค่เด็กเรียนห่วยคนหนึ่ง แทนที่จะเข้ามหาวิทยาลัยไปผลาญเงินที่พ่อแม่หามาอย่างยากลำบากเพื่อใช้ชีวิตสุขสบาย สู้รีบออกไปหาเงินเลี้ยงครอบครัวเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า”
…
“มันก็จริงอย่างที่นายว่า……ความจริงแล้ว…อืม……คือว่า…ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหลงเคอแห่งเมืองจักรพรรดิ หวังว่าสักวันในอนาคต……พวกเราคงยังมีโอกาสได้เจอกันอีกนะ บ๊ายบาย~”
“บ๊ายบาย~”
หลินเป่ยโบกมือลา บนใบหน้าประดับรอยยิ้ม พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ตัวเองดูไม่เศร้าจนเกินไป