กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 510 นั่นคือหลุมศพเล็ก ๆ ที่ฝากสายลมพัดพาความคิดถึงมา
เวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
การสัมภาษณ์ค่อย ๆ ดำเนินมาถึงช่วงท้าย
ในบางพื้นที่ นักเรียนชั้นมัธยมหกก็เริ่มเลิกเรียนคาบทบทวนหนังสือรอบดึกแล้วเช่นกัน
เชี่ยนเชี่ยนลงจากรถตามพ่อ แล้วเดินขึ้นตึกกลับบ้าน
“วันนี้สอบประจำเดือน รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”
“ฉันพูดได้แค่ว่า ถ้าไม่แสดงฝีมือให้อาจารย์เห็นเสียบ้าง อาจารย์สอนคณิตศาสตร์คงคิดว่าตัวเองสอนเก่งมากจริง ๆ นั่นแหละ”
พ่อหยิบกุญแจออกมา พลางเปิดประตูพลางหัวเราะ “อาจารย์หวังก็สอนใช้ได้อยู่นี่”
“พูดแบบนี้แล้วกัน เขาสอนแค่ตกปลาตัวเล็ก ๆ แต่ข้อสอบดันออกเรื่องปลาทะเลน้ำลึกสารพัดชนิดที่ยากจนจำไม่หวาดไม่ไหว”
พ่อหัวเราะอย่างจนใจ “วิชาภาษาของเธอ... ถ้าไม่ได้คะแนนสูงคงเสียดายสมองแย่”