เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 449 ภาษาภาพยนตร์อันประณีต
ฉีมู่พยักหน้า
แต่ละช็อตล้วนมีเป้าหมายงั้นเหรอ
เขารู้ดีว่าภาพยนตร์กับละครโทรทัศน์นั้นไม่เหมือนกัน
ภาพยนตร์มีเวลาสั้น จำเป็นต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กระจ่างชัดในเวลาอันจำกัด ดังนั้นจึงต้องอาศัยภาษาภาพยนตร์ที่เข้มข้นเพื่อสื่อสารข้อมูลและอารมณ์ความรู้สึกให้มากขึ้น อีกทั้งผู้ชมยังรับชมผ่านจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่ ภาษาภาพยนตร์จึงสามารถออกแบบให้มีพลังในการถ่ายทอดและสร้างแรงกระทบกระเทือนใจได้มากกว่า
แต่การบอกว่าแต่ละช็อตล้วนมีเป้าหมาย นี่ มัน มัน... พูดเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่า
แม้จะคิดเช่นนี้ในใจ แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยถาม
อย่างไรเสียผู้กำกับซุนลี่ก็เป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่ การถามคำถามจู้จี้เจาะลึกแบบนี้คงดูน่าขายหน้าไปสักหน่อย สู้ดูด้วยตัวเองต่อไปดีกว่า