กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 406 ในใจของผู้กำกับเฉินคงจะขมขื่นมากสินะ
ท่ามกลางเสียงเปียโนที่กระชั้นถี่และสูงตระหง่าน บนจอกำลังฉายเครดิตท้ายเรื่อง
นักเขียนบทหญิงเอ่ยเสียงเบากับเพื่อนร่วมงาน “คนสุดท้ายนั่นไม่ได้หมายถึงสือซานหลางกลับชาติมาเกิด แต่หมายถึงคนที่เป็นเหมือนสือซานหลางใช่ไหม”
เพื่อนร่วมงานพยักหน้า “มีเหตุผลนะ เขาทำเพลงนี่นา เมื่อกี้เครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งหล่นออกมาจากกระเป๋า เขายังบอกเลยว่าทำขึ้นมาเอง”
หญิงสาวมองหน้าจอ ในใจรู้สึกทอดถอนใจระคนสะท้อนใจ “บางที คนที่เขาเห็นในตอนท้ายอาจจะไม่ได้หน้าตาเหมือนกับสือซานหลางเป๊ะ ๆ แต่นักเล่านิทานมองเห็นเงาของสือซานหลางจากตัวเขาใช่ไหม”
“หรืออาจจะเหมือนกันจริง ๆ ก็ได้ ไม่ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนกันหรือไม่ ตรงนี้ก็ต้องหมายถึงว่า จิตวิญญาณแห่งการไขว่คว้าผลงานชั้นยอดและไขว่คว้าศิลปะแบบสือซานหลางจะไม่มีวันดับสูญอย่างแน่นอน”
นักเขียนบทหญิงพยักหน้า