Chapter 0404

ตอนที่ 404 อัจฉริยะ ไม่ตายแต่เยาว์วัย ก็กลายเป็นบ้า

เรื่องราวบนจอยังคงดำเนินต่อไป

ใต้ม่านราตรี บนถนนใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีอบายมุข

รถยนต์แล่นผ่านข้างกายสือซานหลางไป

เขาเก็บแว่นตาขึ้นมา พยุงเสาหินข้างถนน ตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

เขากุมเอวขวา เดินโซเซไปข้างหน้า พลอยพึมพำกับตัวเองราวกับจมอยู่ในโลกของตนเอง “เป็นไปไม่ได้ เธอไม่มีทางจำฉันไม่ได้ ต่อให้จำฉันไม่ได้ ก็ต้องจำแว่นตานี้ได้สิ เธอเคยชมแว่นตานี้แท้ ๆ”

......

ฟางหรงถอนหายใจออกมา

เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายปี สือซานหลางเปลี่ยนสภาพไปอีกครั้ง สำหรับคนธรรมดาแล้ว จำไม่ได้ย่อมเป็นเรื่องปกติมาก

ทว่าหากยืนอยู่ในมุมมองของสือซานหลาง มันกลับชวนให้ปวดใจเหลือเกิน เขาจำไว้ถึง 20 ปีเชียวนะ