กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 307 ใจไม่พัง จริง ๆ ไม่ได้ใจพังเลย
หัวหน้าแผนกอู๋หันศีรษะกลับไปมอง
พลันเห็นลูกสาวคนเล็กที่เมื่อครู่ยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ลุกขึ้นมานั่งอย่างเหนือความคาดหมาย สีหน้าซีดขาวกว่าเดิมไปหลายส่วน เบิกตากว้างจ้องมองเขาประหนึ่งได้ยินเรื่องผีเรื่องสยองขวัญอย่างไรอย่างนั้น
ทำเอาหัวหน้าแผนกอู๋ตกใจจนใจสั่นสะท้าน
เด็กคนนี้เมื่อวานอาเจียนตลอดทั้งคืน กระเพาะและลำไส้อักเสบอย่างรุนแรงจนต้องนอนโรงพยาบาล
ตลอดเช้าก็สะลึมสะลือ แม้แต่น้ำยังดื่มไม่ลง จู่ ๆ กลับลุกขึ้นมานั่งเนี่ยนะ
การที่เฉินเซียวเป็นผู้เขียน ส่งผลสะเทือนอารมณ์ต่อนางรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ
สมองของหัวหน้าแผนกอู๋หมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเอ่ยปัดไปส่ง ๆ “เฉินเซียวเขียนอะไรกัน เธอไม่ได้นอนทั้งคืน แถมยังมีไข้ คงเห็นภาพหลอนไปเองแล้วมั้ง ฉันไปพูดถึงเฉินเซียวตอนไหนกัน”
ลูกสาวผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทว่ายังคงมองเขาด้วยความอกสั่นขวัญผวาเล็กน้อย “พ่อ จริงเหรอ”
หัวหน้าแผนกอู๋มีสีหน้าเด็ดเดี่ยวหนักแน่น “แน่นอนสิ ฉันไม่ได้อยู่บริษัทเดียวกับเขาสักหน่อย จะไปรู้ได้ยังไง เธอรีบพักผ่อนเถอะ”