Chapter 0250

ตอนที่ 250 ฉันอาจจะไม่ใช่คน แต่นายน่ะหมาจริง ๆ

หลังจากปรับการจัดวางห้องโถงหน้าเสร็จสิ้น เฉินเซียวก็ไปกินข้าวร่วมกับทีมศิลป์ ก่อนจะกลับมายังโรงแรม

เมื่อกลับถึงห้องและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็เห็นว่าพ่อโทรวิดีโอคอลหาเขาตั้งหลายสาย

เฉินเซียวจึงกดโทรกลับไปทันที

พอสายเชื่อมต่อ ฝั่งตรงข้ามก็ปรากฏภาพตาแก่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของบ้านพักตากอากาศ ในอ้อมแขนกำลังอุ้มอวิ๋นเพลิงเอาไว้

“พ่อ มีอะไรเหรอ”

“ให้แกดูแมวไง ดูสิ ดูแลดีใช่ไหมล่ะ อ้วนขึ้นอีกหน่อยแล้วหรือเปล่า”

“ครึ่งวันจะอ้วนขึ้นได้สักแค่ไหนเชียว พ่อถึงกับโทรวิดีโอคอลมาตั้ง 5 สายเพื่อจะให้ผมดูแมวเนี่ยนะ”

ในหน้าจอ เฉินหมิงฟู่หัวเราะเจื่อน ๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องงานของบริษัทในทันที

หลังจากคุยเรื่องงานไปได้สักพัก พ่อก็ยิ้มให้กล้องแล้วพูดว่า “ลูก เสื้อตัวนี้ของแกดูดีจริง ๆ เลยนะ”