Chapter 0012

ตอนที่ 12 ตาแก่ ขอเหรียญทองหน่อย ลงทุนสินค้าต่อยอด

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนน้อมถ่อมตนของหลี่อ้าว ผู้จัดการส่วนตัวอย่างพี่หวังก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจว่า

“หลี่อ้าว ฉันสืบมาแล้ว ผู้กำกับเฉินเป็นแค่พนักงานฝ่ายโฆษณาของบริษัทเพชร เบื้องหลังไม่ได้มีแบ็กกราวด์ยิ่งใหญ่อะไร นายไม่ต้องเกร็งขนาดนี้หรอก”

หลี่อ้าวกำโทรศัพท์มือถือไว้แล้วส่ายหน้าพลางกล่าว “ฉันไม่ได้เกร็ง แต่เป็นความเคารพต่างหาก”

พี่หวังหันกลับมาอย่างไม่อยากจะเชื่อพร้อมเบิกตากว้าง

เคารพอย่างนั้นหรือ

รู้จักกับหลี่อ้าวมาสองปี ไม่เคยได้ยินเขาพูดคำนี้เลยสักครั้ง

กระทั่งไม่เคยสัมผัสได้จากตัวเขาเลยว่ามีความเคารพจากก้นบึ้งของหัวใจต่อผู้ใด

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะถึงกับใช้คำว่าเคารพกับผู้กำกับหน้าใหม่คนหนึ่ง

ดูท่าแล้ว ผู้กำกับคนนั้นคงไม่ธรรมดาจริง ๆ